تبلیغات
"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-strict.dtd"> ❤ ❤عشق نـפּـشتـہ هایۓ براۓ خدا ❤ ❤ - آیا مسیحی یا سنی‌ها هم شامل شفاعت می‌شوند؟
❤ ❤عشق نـפּـشتـہ هایۓ براۓ خدا ❤ ❤

بارالهــــــــا ... گاهی میان وسعت دستان خالی ام حس می كنم تمام دار و ندارم نگاه توست ...

شفاعت از ماده «شفع» به معناى «زوج» در مقابل ماده «وتر» به معناى «فرد» گرفته شده است و به معناى این است كه شخصى در كنار شخص دیگر قرار گیرد و با وساطت خود، او را در رسیدن به خواسته و حاجتش یارى دهد.
شفاعت در محاورات عرفى و گفت و گوى روزمره مردم، غالباً به معناى وساطت و درخواست شخص آبرومندى از بزرگى، براى عفو مجرمى یا ترفیع درجه و پاداش خدمت گزارى، به كار می‌رود.
در حقیقت شخصى كه متوسل به شفاعت می‌شود، نیروى خود را به تنهایى كافى نمى‏‌بیند؛ به این جهت نیروى خود را با نیروى شفیع ضمیمه نموده و در نتیجه آن را مضاعف می‌كند تا به آنچه می‌خواهد نایل شود.


شفاعت از ماده «شفع» به معناى «زوج» در مقابل ماده «وتر» به معناى «فرد» گرفته شده است و به معناى این است كه شخصى در كنار شخص دیگر قرار گیرد و با وساطت خود، او را در رسیدن به خواسته و حاجتش یارى دهد.
شفاعت در محاورات عرفى و گفت و گوى روزمره مردم، غالباً به معناى وساطت و درخواست شخص آبرومندى از بزرگى، براى عفو مجرمى یا ترفیع درجه و پاداش خدمت گزارى، به كار می‌رود.
در حقیقت شخصى كه متوسل به شفاعت می‌شود، نیروى خود را به تنهایى كافى نمى‏‌بیند؛ به این جهت نیروى خود را با نیروى شفیع ضمیمه نموده و در نتیجه آن را مضاعف می‌كند تا به آنچه می‌خواهد نایل شود.

معناى اصطلاحى شفاعت‏

شفاعت عبارت است از وساطت یك مخلوق میان خداوند و مخلوقى دیگر؛ چه در دنیا و چه در آخرت؛ چه وساطت در رسانیدن خیر و چه وساطت در دفع شر و ضرر.
یكى از مظاهر رحمت واسعه خداوند، مغفرت و آمرزش است. مغفرت و آمرزش الهى مانند هر رحمت دیگر او، از طریق مجارى خاص و براساس قانون و نظام اسباب و مسببات به بندگان می‌رسد. به عنوان مثال، همان‏گونه كه رحمت هدایت الهى، از طریق وسایط به مردم می‌رسد و انبیا و وحى و كتاب‌هاى آسمانى كه براى هدایت مردم فرستاده شده‏‌اند، وسایط هدایت و واسطه خروج از ظلمات به نور هستند؛ رحمت و مغفرت و آمرزش الهى نیز از طریق مجارى خاصى به مردم می‌رسد؛ یعنى، فیض مغفرت الهى نیز از قانون و نظام اسباب و مسببات مستثنا نیست و از طریق اسباب و وسایط به بندگان می‌رسد.
شفاعت در مغفرت، عبارت است از: «وساطت در رسیدن مغفرت و آمرزش الهى به بندگان گنه‏كار». بنابراین حقیقت شفاعت، رسیدن فیض مغفرت وآمرزش الهى از طریق مجارى و اسباب آن، به بندگان است.
به تعبیر استاد شهید مطهرى: «شفاعت»، در حقیقت همان مغفرت الهى است كه وقتى به خداوند - كه منبع و صاحب خیرها و رحمت‏‌ها است نسبت داده می‌شود، با نام «مغفرت» خوانده می‌‏شود و هنگامى كه به وسایط و مجارى رحمت منسوب می‌گردد، نام «شفاعت» به خود می‌گیرد. (مطهرى، مرتضى، مجموعه آثار، ج ۱، ص ۲۵۹)
بنابراین در شفاعت، شفیع میان خداوند و بنده گنه‏كار واسطه شده و سبب می‌شود كه آمرزش و مغفرت الهى، شامل حال انسان گنه‏كار بشود. ممكن است این شفاعت در دنیا باشد و در همین دنیا مغفرت الهى شامل حال گنه‏كار گردد (مانند شفاعت توبه) و ممكن است در آخرت و روز رستاخیز باشد (مانند شفاعت اولیاى الهى براى گنه‏كاران در روز قیامت).
شرایط شفاعت‏

شفاعت اولیاى الهى در روز قیامت براى گنه‏كاران و واسطه شدن آنان در رساندن رحمت، مغفرت و آمرزش الهى، بدون حساب نیست؛ بلكه اینكه كسانى مورد شفاعت قرار گیرند، متوقف بر شرایطى است كه در آیات و روایات بیان شده است.
۱. رضایت خداوند: همان‏گونه كه گذشت، شفاعت از سوى خداوند آغاز می‌شود. شفاعت، فیض مغفرت الهى است كه مانند تمام فیوضات، از جانب خدا اعطا می‌شود و شفیعان اسباب و وسایط و مجارى این فیض هستند. فیاض و اعطا كننده این رحمت خداوند است. به همین جهت در آیات و روایات، شرط اصلى و اساسى شفاعت این است كه مورد رضایت و پسند خداوند باشد.
شفیعان كسانی‌اند كه خداوند آنان را براى این امر پسندیده و به آنان اجازه شفاعت داده است: «یومئذ لا تنفع الشفاعه الا من اذن له الرحمان و رضى له قولا ؛ در آن روز شفاعت سودى ندارد مگر كسى كه خداى رحمان به او اجازه دهد و سخن او رابپسندد» (طه (۲۰)، آیه ۱۰۹.)
شفاعت شوندگان نیز كسانی‌اند كه مورد رضایت و پسند خداوند باشند. «ولا یشفعون الا لمن ارتضى ؛ [شفیعان ]شفاعت نمى‏كنند، مگر براى كسى كه مورد رضایت و پسند خداوند باشد»(انبیاء (۲۱)، آیه ۲۸) یعنى، شفاعت شفیعان در حق كسى مؤثر واقع می‌شود كه به مقام ارتضاى الهى نایل آمده باشد. پس، هم اصل شفاعت از سوى خداوند و اعطاى او است و هم شفیعان را خداوند براى این مقام تعیین كرده و هم شفاعت شوندگان كسانی‌اند كه خداوند می‌خواهد.
۲. گنه‏كارانى مورد شفاعت قرار می‌گیرند كه گناهان آنان، اصل ایمان شان را به خطر نیفكنده باشد. به همین جهت در منابع دینى آمده است كه كافر و مشرك در روز قیامت شفاعت نمی‌شوند و شفاعت شفیعان به حال آنان سودى نخواهد داشت.
شفاعت ائمه(ع) روز قیامت براساس قانون كلى شفاعت است، لذا باید دید شرایط شفاعت چیست؟
شرایط شفاعت: شفاعت اولیاى الهى در روز قیامت براى گنه‏كاران و واسطه شدن آنان در رساندن رحمت، مغفرت و آمرزش الهى بدون حساب نیست بلكه این كه كسانى مورد شفاعت قرار گیرند متوقف بر شرایطى است كه در آیات و روایات بیان شده است.
۱. رضایت خداوند: باید توجه داشت كه شفاعت از سوى خداوند آغاز می‌شود. شفاعت فیض مغفرت الهى است كه مانند تمام فیوضات از جانب خدا اعطا می‌شود و شفیعان اسباب و وسائط و مجارى این فیض هستند. فیاض و اعطا كننده این رحمت خداوند است. به ‏همین جهت در آیات و روایات شرط شفاعت این است كه شفیعان مورد رضایت و پسند خداوند باشد. شفیعان كسانى هستند كه خداوند آنان را براى این امر پسندیده و به آنان اجازه شفاعت داده است «یومئذ لا تنفع الشفاعة الا من اذن له الرحمن و رضى له قولا؛ در آن روز شفاعت سودی ندارد مگر كسی كه خداى رحمان به او اجازه دهد و سخن او را بپسندد» (طه آیه ۱۰۹).
شفاعت شوندگان نیز كسانى هستند كه مورد رضایت و پسند خداوند باشند «ولا یشفعون الا لمن ارتضى؛ (شفیعان) شفاعت نمی‌كنند مگر براى كسى كه‏ مورد رضایت و پسند خداوند باشد» انبیا، آیه ۲۸). یعنى شفاعت شفیعان در حق كسى موثر واقع می‌شود كه به مقام ارتضاى الهى نایل آمده باشد. یعنى هم‏ اصل شفاعت از سوى خداوند و اعطاى اوست و هم شفیعان را خداوند براى‏ این مقام تعیین كرده و هم شفاعت شوندگان كسانى هستند كه خداوند می‌خواهد.
۲. گنه‏كارانى مورد شفاعت قرار می‌گیرند كه گناهان آنان اصل‏ ایمانشان را به خطر نیفكنده باشد. به همین جهت در منابع دینى آمده است كه كافر و مشرك در روز قیامت شفاعت نمی‌شوند و شفاعت شفاعت‏‌كنندگان به‏ حال آنان سودى نخواهد داشت. قال رسول الله(ص): «الشفاعة لاتكون لاهل‏الشك والشرك و لا لاهل الكفر والجحود بل یكون للموءمنین من اهل التوحید؛ شفاعت براى تردید كنندگان و مشركین و كافرین نیست بلكه براى موءمن‏موحد است» (میزان‏الحكمه ج ۵ ص ۱۱۷).
۳. گنه‏كارانى مورد شفاعت قرار می‌گیرند كه مطیع دستورات خدا و رسول و امامان باشند. در منابع دینى شرط‏این كه شفاعت شامل حال بنده گنه‏كار بشود عمل كردن به احكام و دستورات‏ دین ذكر شده است. كسى كه روش و بناى عملى‏اش اطاعت از خدا و فرستادگان او بوده لكن گهگاهى دچار لغزش و خطا شده است قابلیت و استحقاق شمول ‏رحمت، مغفرت و آمرزش الهى را در روز قیامت از طریق وسائط و مجارى آن یعنى شفاعت شفیعان خواهد داشت. امام صادق(ع) مى‏‌فرماید: «هر كس ‏دوست دارد شفاعت شافعین در مورد او سودمند واقع شود باید در صدد جلب‏ رضایت خداوند بر آید و بدانید هیچ كس رضایت خداوند را جلب نخواهد كرد مگر با اطاعت از خدا و پیامبر و اولیاى الهى از آل محمد» (بحارالانوار ج ۷۸ص ۲۲۰). اهمیت عمل به احكام و وظایف دینى در شمول شفاعت به حدى‏ است كه حتى سبك شمردن و اهمیت ندادن به آن سبب محرومیت از شفاعت‏ می‌شود.
رسول اكرم(ص) می‌فرماید: «لاینال شفاعتى من استخف بصلوته»؛ شفاعت من به كسى كه نمازش را سبك بشمارد نمی‌رسد میزان‏‌الحكمه ج ۵ ص۱۱۷).
امام صادق(ع) می‌فرماید: «لاتنال شفاعتنا من استخف بالصلوه»؛ شفاعت ما به كسى كه نماز را سبك بشمارد نمی‌رسد» (كافى ج ۳ ص ۲۷۰).
۴. وجود رابطه روحى و معنوى میان شافع و شفاعت شونده. اگر اولیاى الهى‏ در روز قیامت از عده‏‌اى شفاعت می‌كنند و در حقیقت واسطه فیض مغفرت و آمرزش الهى می‌شوند این شفاعت بی‌حساب و جزاف نیست. بلكه ناشى از رابطه معنوى خاصى است كه در دنیا میان شفاعت كننده و شفاعت شونده ‏برقرار شده است. بر این اساس وقتى كسى در زندگى دنیوى با اولیاى الهى هم‏‌عقیده و هم‏فكر و هم‏راه است و تحت جذبه هدایت‏‌گرى آنان قرار گرفته و آنان را امام و پیشواى خود قرار داده است درجه‏‌اى از وحدت و هم‏‌سنخى و محبت میان آنان ایجاد شده است. این رابطه روحى و معنوى میان ‏شفاعت‏‌كننده و شفاعت‏ شونده در این دنیا پایه و اساس شفاعت در آخرت ‏خواهد بود. بنابراین شفاعت اولیاى الهى شامل حال كسانى كه در دنیا چنین رابطه روحى و معنوى با انبیا و اوصیا و ائمه معصومین نداشته‏‌اند نخواهد شد.
برخى از ویژگى‏‌هاى شفاعت

۱. مراتب و درجات شفاعت. شفاعت اولیاى الهى براى انسان خطاكار مراتبى دارد. این شفاعت همان‏‌گونه كه در شرط چهارم شفاعت گذشت براساس رابطه معنوى میان شخص با اولیاى الهى است و هراندازه كه این رابطه بیشتر باشد تأثیر بیشتر خواهد گذاشت.

اما این که زمان شفاعت چه وقتی خواهد بود؟ علامه طباطبایی می‌فرمایند از روایات فهمیده می‌شود که شفاعت در وقتی رخ می‌دهد که شخص وارد جهنم شود و دلیلی به وجود شفاعت در برزخ و سختی‌های روز قیامت که روزی بسیار طولانی است وجود ندارد. البته ممکن است هنگام جان دادن و روز قیامت معصومین کمک‌هایی بنمایند ولی این از باب تصرفات و حکومتی است که خداوند به آنها داده است (المیزان عربی، ج ۱، ص ۱۵۵). و ربطی به شفاعت ندارد؛ زیرا بحث شفاعت و شفاعت کنندگان مختص معصومین نیست و اشخاص و گروه‌های مختلفی شفاعت می‌کنند که در برزخ دارای حکومت و حق تصرف نیستند.
امام باقر(ع) می‌فرماید: «گروهى از مردم پس از آن كه در آتش جهنم می‌سوزند شفاعت به سراغ‌شان مى‌آید و آنها را نجات می‌دهد» (میزان‏‌الحكمه ج ۲ ح ۲۹۴۰).
این خصوصیت شفاعت مانع از جرأت افراد بر ارتكاب گناه می‌شود و در عین حال روزنه امید را بازمی‌گذارد و افراد را به سعى در تحصیل شرایط شمول‏ شفاعت كه در یك كلام در رضایت خدا و عمل به دستورات او خلاصه می‌شود وا می‌دارد.
۲. خداوند تحت تأثیر شفیعان نیست. برخلاف شفاعت مرسوم درمیان مردم كه حاكم به خاطر نفوذى كه شفیع نزد او دارد و متأثر از نفوذ وى مجرم را مورد عفو قرار می‌دهد شفاعت فعل خداوند است. شفاعت از سوى خداوند آغاز می‌شود. فیضى است كه او عطا می‌كند و شفیعان واسطه ایصال‏این فیض هستند. شفیعان تحت تأثیر خداوندند و نه بالعكس.
۳. شفاعت پاداشى براى صالحان است. در كلام معصومین یكى از حكمت‏‌هاى شفاعت هدیه و جایزه به صالحین ذكر شده است.
فرق است میان كسى كه عمرى را به مخالفت و عصیان و كفر نسبت به خداوند گذرانده و كسى كه عقیده و عملش مورد پسند خداوند بوده است. هر چند دچار لغزش‌‏ها و خطاهایى نیز شده ‏است. شفاعت در حقیقت هدیه و جایزه‏‌اى است به چنین انسان‏‌هایى به این صورت كه به خاطر عقیده و اعمال خوب آنها اعمال بدشان بخشیده می‌شود.
امام صادق(ع): «والشفاعه جائزه لهم اذا ارتضى الله عزوجل دینهم»؛ شفاعت جایزه‏‌اى است براى مؤمنین گنه‏كاری كه دین آنان مورد رضایت و پسند خداوند است (بحارالانوار ج ۸ ص ۴۰).
با توجه به مطالب ذكر شده شفاعت امام حسین(ع) (كه همان شفاعت الهى است) شامل افرادى می‌شود كه ارتباط روحى و عملى با آن حضرت برقرار كرده و تلاش می‌كنند در راه آن امام بزرگ، قدم بردارند هر چند در زندگى گاه دچار خطا و لغزش می‌شوند توجه داریم كه شفاعت براى هیچ‏كس ضمانت شده نیست پس نه می‌توان جرأت بر گناه پیدا کرد و نه مأیوس از رحمت حق شد بلكه باید تلاش نمود و امید داشت كه مشمول شفاعت ائمه اطهار(ع) خواهیم شد. اما این آیا سنی یا مسیحی و .. مشمول شفاعت می‌شوند یا نه، تابع وضعیت آنان از جهت قابلیت است. اگر فردی سنی یا مسیحی در دیانت فردی صادق بود و حقیقت را نه به دلیل تقصیر و عناد، بلكه به دلیل قصور و به توان امكانات و شرائط نتوانست بشناسد و به هر مقدار از حقیقت كه دست یافته از جان و دل پذیرا و تسلیم بوده است، چه بسا مشمول شفاعت واقع شود. اما اگر اهل عناد و لجاجت بود و با علم و عمد و آگاهی با حقیقت مبارزه كرده یا از آن سر برتافته است شرایط شفاعت را ندارد و از آن محروم خواهد ماند.

نوشته شده در دوشنبه 6 دی 1395 ساعت 04:16 ب.ظ توسط ᗰᗩᖇᎩᗩᙢ نظرات | |


کد آهنگ - سیب سفید | سبزوار - شیشه دکوراتیو - رستوران - آموزشگاه - جشن تولد - سلامت - دکوراسیون مغازه - تک تاز بلاگ